Sunday, December 26, 2010

ကဗ်ာ ၄

ႏွစ္ေယာက္တစ္ကမာၻ အတူတည္ေဆာက္
အတူေလ်ာက္ခဲ႔ လမ္းမ်ားစြာ
တစ္ခုကုိတစ္ဦး ၾကင္နာယုယေဖးမ
ဒုကၡနဲ႔သုခ မွ်ေ၀ရင္း
တြဲလက္ေတြ ခုိင္ခုိင္ျမဲလ်က္ေပါ႔
မက္ေကာင္းတုန္း အိပ္မက္
အခုိးခံလုိက္ရတယ္
ဒဏ္ရာရသားရဲလုိ လူးလြန္႔ႏူိးထ
ပဲတင္သံမဲ႔ အၾကိမ္ၾကိမ္ေအာ္ဟစ္
ငါကမာၻမွာ
ေကာင္းကင္ေတြ အထပ္ထပ္ျပိဳ
ေျမျပင္မွာ ေတာလဲ
မီးေတာင္ေတြ အၾကိမ္ၾကိမ္ေပါက္လုိ႔
ပင္လယ္ျပင္ မုန္တုိင္းထန္
ငါ႔ႏွလုံးသားအိပ္မက္ ေၾကပ်က္ခဲ႔တယ္
မင္းေရွ႕ ႔မွာ အျပံဳးတစ္ခုနဲ႔ ဖုံးကြယ္လုိ႔
ႏွလုံးသားမွာ အထပ္ထပ္ငုိ
ငါ႔ကမာၻငရဲက်ခဲ႔တာ
မင္းမသိေစခ်င္ဘူး

No comments:

Post a Comment